Ulica Szeroka

Jednym z istotnych miejsc dla getta krakowskiego był plac Zgody (obecnie plac Bohaterów Getta). To tam spędzano Żydów w czasie akcji wysiedleńczych w latach 1941-1943, to z niego wyruszali oni do obozu w Płaszowie w czasie likwidacji getta. Plac był również świadkiem rozstrzelania starców z getta B, „krwawego czwartku” i wielu innych brutalnych morderstw. W filmie Spielberga prawdziwy plac Zgody nie występuje, pomimo tego, że nadal istnieje. Został on „zagrany” przez ulicę Szeroką na krakowskim Kazimierzu. Taka decyzja twórców filmu wiązała się przede wszystkim z pewnymi zmianami, jakie po wojnie zaszły w obrębie placu (pojawiły się nowoczesne budynki, przebudowano ciąg komunikacyjny, wyburzono kilka kamienic), ale także fakt, iż Kazimierz pozostał w większości niezmieniony od czasów wojny, stanowił więc odpowiednią scenerię dla filmu opowiadającego o tamtych czasach. Na ulicy Szerokiej nakręcono sceny rejestracji do przymusowej pracy, przydzielania pozwoleń na pobyt w getcie, rozmów przy pieczeniu ziemniaków, pierwszej wizyty komendanta obozu w Płaszowie, Amona Goetha, a także likwidacji getta. Na bardzo krótkiej uliczce łączącej ulice Szeroką i Dajwór zbudowano bramę getta. Przed nią rozegrała się scena rozmowy Schindlera z Żydami na temat zakupu fabryki, a także codziennego wymarszu mieszkańców getta do pracy w zakładzie Schindlera. Ulica Szeroka, będąca filmowym placem Zgody, posłużyła za tło wydarzeń. Stała się niemym świadkiem codzienności w getcie, cierpienia wielu ludzi, bestialskich mordów, rozpaczliwych prób ratowania swojej godności i życia.

oprac. Beata Wasylkiewicz