Tyniec
Tyniec znajduję się na prawym brzegu Wisły, pomiędzy wapiennymi wzniesieniami jurajskimi – Wzgórzami Tynieckimi. Badania archeologiczne potwierdziły obecność na okolicznych terenach osadnictwa z pierwszego tysiąclecia przed Chrystusem.
W początkach wieku X miejscowość była zamieszkana przez Wiślan. W połowie wieku XI (1044 r.) do Tyńca zostali sprowadzeni, przez króla Kazimierza Odnowiciela, benedyktyni i określiło to losy miejsca. Opactwo w Tyńcu jest jednym z najstarszych w Polsce, jego rozkwit przypadł na wiek XVI. Klasztor był wielokrotnie niszczony – podczas najazdu mongolskiego, Potopu Szwedzkiego, podczas walk konfederatów karskich. Po pierwszym rozbiorze Polski został włączony do granic Austrii, a tamtejsze władze w 1816 r. dokonały kasacji opactwa i zakon popadł w ruinę. Grupa mnichów powróciła w to miejsce dopiero 30 lipca 1939 r. Odbudowę rozpoczęto w 1947 roku.
Większość zbiorów i pamiątek klasztoru jest rozproszona w różnych muzeach i archiwach. Architektura miejsca świadczy o jego bogatej historii, w części zachowane są fundamenty romańskie z XI w. W XV w. dokonano przebudowy w stylu gotyckim, a 300 lat później wprowadzono elementy barokowe.
W XIX w. zabudowa Tyńca ogniskowała się wokół dwóch punktów – opactwa i starego traktu, prowadzącego z Krakowa i Oświęcimia. Mieszkańcy zajmowali się uprawą ziemi, flisactwem i dziewiarstwem. Najpopularniejszym produktem były tzw. magierki tynieckie – okrągłe czapki z białej wełny. Charakterystyczny był wygląd tynieckich chat, malowanych w kolorowe pasy.
Od 1973 roku Tyniec jest częścią Krakowa, na szczęście zachował swój wyjątkowy charakter i przyciąga niezwykłą atmosferą.
W początkach wieku X miejscowość była zamieszkana przez Wiślan. W połowie wieku XI (1044 r.) do Tyńca zostali sprowadzeni, przez króla Kazimierza Odnowiciela, benedyktyni i określiło to losy miejsca. Opactwo w Tyńcu jest jednym z najstarszych w Polsce, jego rozkwit przypadł na wiek XVI. Klasztor był wielokrotnie niszczony – podczas najazdu mongolskiego, Potopu Szwedzkiego, podczas walk konfederatów karskich. Po pierwszym rozbiorze Polski został włączony do granic Austrii, a tamtejsze władze w 1816 r. dokonały kasacji opactwa i zakon popadł w ruinę. Grupa mnichów powróciła w to miejsce dopiero 30 lipca 1939 r. Odbudowę rozpoczęto w 1947 roku.
Większość zbiorów i pamiątek klasztoru jest rozproszona w różnych muzeach i archiwach. Architektura miejsca świadczy o jego bogatej historii, w części zachowane są fundamenty romańskie z XI w. W XV w. dokonano przebudowy w stylu gotyckim, a 300 lat później wprowadzono elementy barokowe.
W XIX w. zabudowa Tyńca ogniskowała się wokół dwóch punktów – opactwa i starego traktu, prowadzącego z Krakowa i Oświęcimia. Mieszkańcy zajmowali się uprawą ziemi, flisactwem i dziewiarstwem. Najpopularniejszym produktem były tzw. magierki tynieckie – okrągłe czapki z białej wełny. Charakterystyczny był wygląd tynieckich chat, malowanych w kolorowe pasy.
Od 1973 roku Tyniec jest częścią Krakowa, na szczęście zachował swój wyjątkowy charakter i przyciąga niezwykłą atmosferą.
oprac. Katarzyna Maniak
