Podwójne życie Weroniki
Film opowiada o losach dwóch dziewczyn – Weroniki, Polki, i Veronique, Francuzki. Obydwie urodziły się tego samego dnia, podobnie układa się ich życie, mają podobne uzdolnienia, a chociaż nic o sobie nie wiedzą, czują łączącą je więź.
Polska Weronika mieszka w małym miasteczku i śpiewa w chórze. Chce się wyrwać ze swojego miasta, dlatego wyjeżdża na przesłuchania do Krakowa i udaje jej się dostać do chóru. W czasie pierwszego występu w filharmonii, nagle umiera.
W tym czasie Veronique zaczyna odczuwać stratę kogoś bliskiego. Dowiedziawszy się o swoich kłopotach z sercem, mimo ogromnego talentu, rezygnuje ze śpiewu i pozostaje jedynie nauczycielką muzyki w szkole podstawowej. Pewnego dnia do szkoły przyjeżdża lalkarz, Alexandre, który pokazuje dzieciom niezwykłe przedstawienie i cudowne, wykonane przez siebie lalki. Nietrudno zgadnąć, że tu zaczyna się historia miłosna, zresztą szczęśliwie zakończona.
Ten film wciąga i zachwyca, Kieślowski jak zwykle przedstawia swoje bohaterki z delikatnością i życzliwie patrzy na ich próby poradzenia sobie ze sobą, łagodnie nimi kieruje, aby zagubione i niepewne siebie na początku filmu, na końcu zrozumiały kim są i co jest dla nich naprawdę ważne.
Film został doceniony m. in. w Cannes, gdzie grająca Weronikę/Veronique Irene Jacob otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki, a film nagrodę FIPRESCI i jury ekumenicznego.
Zwracają uwagę klimatyczne, utrzymane w tonacji sepii, zdjęcia Sławomira Idziaka i muzyka Zbigniewa Preisnera. To jeden z tych filmów, który chociaż przepełniony jest melancholią i smutkiem (mimo pozytywnego zakończenia), a jednak ma działanie terapeutyczne.
Polska Weronika mieszka w małym miasteczku i śpiewa w chórze. Chce się wyrwać ze swojego miasta, dlatego wyjeżdża na przesłuchania do Krakowa i udaje jej się dostać do chóru. W czasie pierwszego występu w filharmonii, nagle umiera.
W tym czasie Veronique zaczyna odczuwać stratę kogoś bliskiego. Dowiedziawszy się o swoich kłopotach z sercem, mimo ogromnego talentu, rezygnuje ze śpiewu i pozostaje jedynie nauczycielką muzyki w szkole podstawowej. Pewnego dnia do szkoły przyjeżdża lalkarz, Alexandre, który pokazuje dzieciom niezwykłe przedstawienie i cudowne, wykonane przez siebie lalki. Nietrudno zgadnąć, że tu zaczyna się historia miłosna, zresztą szczęśliwie zakończona.
Ten film wciąga i zachwyca, Kieślowski jak zwykle przedstawia swoje bohaterki z delikatnością i życzliwie patrzy na ich próby poradzenia sobie ze sobą, łagodnie nimi kieruje, aby zagubione i niepewne siebie na początku filmu, na końcu zrozumiały kim są i co jest dla nich naprawdę ważne.
Film został doceniony m. in. w Cannes, gdzie grająca Weronikę/Veronique Irene Jacob otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki, a film nagrodę FIPRESCI i jury ekumenicznego.
Zwracają uwagę klimatyczne, utrzymane w tonacji sepii, zdjęcia Sławomira Idziaka i muzyka Zbigniewa Preisnera. To jeden z tych filmów, który chociaż przepełniony jest melancholią i smutkiem (mimo pozytywnego zakończenia), a jednak ma działanie terapeutyczne.
Tytuł: Podwójne życie Weroniki
Rok produkcji: 1991
Scenariusz: Krzysztof Kieślowski, Krzysztof Piesiewicz
Reżyseria: Krzysztof Kieślowski
Zdjęcia: Sławomir Idziak
Muzyka: Zbigniew Preisner
Obsada: Irene Jacob (Weronika/Veroniqe), Philippe Volter (Alexandre Fabbri), Halina Gryglaszewska (ciotka Weroniki), Sandrine Dumas (Catherine), Jerzy Gudejko (Antek, chłopak Weroniki), Kalina Jędrusik ("Pstrokata", prowadząca chór w Krakowie), Aleksander Bardini (dyrygent), Władysław Kowalski (ojciec Weroniki), Janusz Sterniński (adwokat), Louis Ducreux (profesor), Claude Duneton (ojciec Veronique)
