Wesele
Filmowa adaptacja dramatu Stanisława Wyspiańskiego, w reżyserii Andrzeja Wajdy. Reżyser wychodząc od młodopolskiego dramatu, stworzył dzieło nowe, w pełni autonomiczne. Zrobienie filmu ze sztuki, której akcja odbywa się w jednym wnętrzu, okazało się zadaniem karkołomnym. Trudu adaptacji dramatu na potrzeby ekranu podjął się znany pisarz Andrzej Kijowski. Autor scenariusza zredukował dialog do niezbędnego minimum, zachował aforyzmy, powiedzenia i kwestie, które były wpisane w kulturalną świadomość Polaków. Przez to adaptacja Wajdy jest bardzo wierna oryginałowi. Film zrealizowano z wielką dbałością o realia. Dla odtwórców głównych postaci zorganizowano oryginalne, chłopskie stroje z okolic Krakowa. Wnętrze hali zdjęciowej upodobniono całkowicie do wnętrza domu Tetmajerów, nawet meble zostały wypożyczone od rodziny artysty. W "Weselu" wystąpiła plejada gwiazd rodzimego ekranu: Daniel Olbrychski w roli Pana Młodego, Marek Perepeczko, jako Jasiek, czy Franciszek Pieczka (Czepiec). Wszystkie główne role zyskały przychylne oceny krytyki. Mówiąc o obsadzie warto wspomnieć również o niezwykłej muzyce Stanisława Radwana, która od realności tańców i gwarów przenosi w obsesyjny świat natrętnych i tajemniczych dźwięków. Jej rytm obok wiersza nadał filmowi intensywność i gwałtowność, która współzawodniczyła ze wspaniałymi zdjęciami Stanisława Sobocińskiego.
Akcję filmu rozpoczyna wyjazd orszaku weselnego spod kościoła Mariackiego. Następnie, mijając okoliczne wsie, kordon dociera do domu Gospodarza. Rozpoczyna się wesele inteligenta z chłopką. Zabawa łączy gości Pana Młodego i Pani Młodej, a więc dwie warstwy społeczne. Wesele szybko się rozkręca, w międzyczasie toczą się rozmowy gości. Nocą przybywa Rachela, młoda Żydówka o "poetycznej" duszy. Dziewczyna, ulegając weselnej euforii, zaprasza na wesele Chochoła, stojącego za oknem. W wesoły gwar weselnej biesiady niepostrzeżenie wkracza nastrój niesamowitości. Niektórzy goście widzą tajemnicze widma. Z zakamarków dusz odzywają się skrywane urazy, kompleksy i żale. Najsilniejszą z nich jest marzenie o odzyskaniu niepodległości Ojczyzny, którego nie udaje się zrealizować mimo nadarzającej się okazji. Wajda, idąc tropem Wyspiańskiego wydaje wyrok na społeczeństwo, tkwiące w chocholim tańcu marazmu i stagnacji, któremu brakuje dojrzałości do wywalczenia wolności dla siebie i przyszłych pokoleń.
Premiera filmu odbyła się w Teatrze im. Juliusza Słowackiego Krakowie, 8 stycznia 1973 roku, a więc w tym samym miejscu, gdzie jesienią 1901 roku po raz pierwszy wystawiono sztukę Wyspiańskiego. Film odniósł wielki sukces, czego dowodem są ogromne zainteresowanie nim, oraz prestiżowe nagrody, jakie otrzymał: Nagroda „Srebrna Muszla” na XXI MFF w San Sebastian, 1973, Grand Prix – „Złote grono” za najlepszy polski film sezonu 1972/1973 na V LLF w Łagowie, „Złota kamera” redakcji Magazynu Ilustrowanego „Film” za 1973 rok.
Tytuł: Wesele
Reżyser: Andrzej Wajda
Reżyser II: Andrzej Kotkowski
Scenariusz: Andrzej Kijowski
Rok produkcji:1972
Obsada: Marek Walczewski (Gospodarz), Izabella Olszewska (Gospodyni), Ewa Ziętek (Panna Młoda), Daniel Olbrychski (Pan Młody), Emilia Krakowska (Marysia, siostra Panny Młodej), Mieczysław Stoor (Wojtek), Kazimierz Opaliński (Ojciec), Henryk Borowski (Dziad), Marek Perepeczko (Jasiek),
Zdjęcia: Witold Sobociński
Muzyka: Stanisław Radwan
Źródło:
Film polski
A.Wajda, „Wajda Filmy Oscar 2000”, Warszawa 2000, s. 100-109
„Historia kina polskiego”, red. T. Lubelski, Warszawa 2006, s. 157-159
Akcję filmu rozpoczyna wyjazd orszaku weselnego spod kościoła Mariackiego. Następnie, mijając okoliczne wsie, kordon dociera do domu Gospodarza. Rozpoczyna się wesele inteligenta z chłopką. Zabawa łączy gości Pana Młodego i Pani Młodej, a więc dwie warstwy społeczne. Wesele szybko się rozkręca, w międzyczasie toczą się rozmowy gości. Nocą przybywa Rachela, młoda Żydówka o "poetycznej" duszy. Dziewczyna, ulegając weselnej euforii, zaprasza na wesele Chochoła, stojącego za oknem. W wesoły gwar weselnej biesiady niepostrzeżenie wkracza nastrój niesamowitości. Niektórzy goście widzą tajemnicze widma. Z zakamarków dusz odzywają się skrywane urazy, kompleksy i żale. Najsilniejszą z nich jest marzenie o odzyskaniu niepodległości Ojczyzny, którego nie udaje się zrealizować mimo nadarzającej się okazji. Wajda, idąc tropem Wyspiańskiego wydaje wyrok na społeczeństwo, tkwiące w chocholim tańcu marazmu i stagnacji, któremu brakuje dojrzałości do wywalczenia wolności dla siebie i przyszłych pokoleń.
Premiera filmu odbyła się w Teatrze im. Juliusza Słowackiego Krakowie, 8 stycznia 1973 roku, a więc w tym samym miejscu, gdzie jesienią 1901 roku po raz pierwszy wystawiono sztukę Wyspiańskiego. Film odniósł wielki sukces, czego dowodem są ogromne zainteresowanie nim, oraz prestiżowe nagrody, jakie otrzymał: Nagroda „Srebrna Muszla” na XXI MFF w San Sebastian, 1973, Grand Prix – „Złote grono” za najlepszy polski film sezonu 1972/1973 na V LLF w Łagowie, „Złota kamera” redakcji Magazynu Ilustrowanego „Film” za 1973 rok.
Tytuł: Wesele
Reżyser: Andrzej Wajda
Reżyser II: Andrzej Kotkowski
Scenariusz: Andrzej Kijowski
Rok produkcji:1972
Obsada: Marek Walczewski (Gospodarz), Izabella Olszewska (Gospodyni), Ewa Ziętek (Panna Młoda), Daniel Olbrychski (Pan Młody), Emilia Krakowska (Marysia, siostra Panny Młodej), Mieczysław Stoor (Wojtek), Kazimierz Opaliński (Ojciec), Henryk Borowski (Dziad), Marek Perepeczko (Jasiek),
Zdjęcia: Witold Sobociński
Muzyka: Stanisław Radwan
Źródło:
Film polski
A.Wajda, „Wajda Filmy Oscar 2000”, Warszawa 2000, s. 100-109
„Historia kina polskiego”, red. T. Lubelski, Warszawa 2006, s. 157-159
