33 sceny z życia

"33 sceny życia" to kontrowersyjne dzieło Małgorzaty Szumowskiej. Dramat obyczajowy przedstawiający próbę zmierzenia się z nieodwracalnymi zmianami, z życiową tragedią, odejściem najbliższych osób. W fabule doszukiwano się inspiracji i wątków z życia reżyserki i jednocześnie autorki scenariusza. W krótkim czasie zmarli jej rodzice – Dorota Terakowska i Maciej Szumowski, jednak autorka zdecydowanie zaprzeczała takiej interpretacji.

Burzy się poukładany świat Julii, młodej, odnoszącej zawodowe sukcesy fotograficzki.. Umiera jej matka, sławna pisarka, nieuleczalnie chora na raka, parę miesięcy później ojciec – filmowiec. Próby nie wytrzymuje małżeństwo Julii, częsta nieobecność Piotra, który pracuje za granicą jako kompozytor, przyczynia się do wzajemnego oddalenia. Kolejne artystyczne projekty fotograficzki nie zyskują uznania. Jedyną osobą, która wspiera bohaterkę, jest jej wieloletni przyjaciel Adrian. 33 sekwencje składające się na film, ukazują tematykę śmierci w sposób nieszablonowy, łamią społeczne tabu. Rozmowy przy łóżku umierającej matki, stypa, która zamienia się w szaloną imprezę, sposób odprawiania ceremonii przy zmarłej – najbardziej podważają społecznie przyjęte schematy. Małgorzata Szumowska w niezwykle przejmujący i prawdziwy sposób pokazała inny wymiar radzenia sobie z tragedią, realizm zastąpił patos. Uwaga skupia się na postaciach, które muszą poradzić sobie z wyzwaniami stawianymi przez życie. Tragedia nabiera nowego charakteru, pojawia się czarny humor i śmiech – często histeryczny. Nadzieję daje nadejście nowych „sekwencji”.

Film jest laureatem Srebrnego Lamparta na 61. Międzynarodowym Festiwalu w Locarno oraz zdobywcą 6 nagród na FPFF Gdynia w 2008 r., za najlepszą reżyserią, muzykę, zdjęcia, drugoplanową rolę kobiecą, i także Nagrody Specjalnej oraz przyznawanej przez Dziennik Zagraniczny.

Zdjęcia kręcono od 12.06 do 19.07.2007, w Krakowie m.in. w Galerii Camelot, która stała się pracownią, mieszkaniem Adriana oraz nad Zalewem Rożnowskim pod Nowym Sączem.

Małgorzata Szumowska, urodzona w 1973 r. w Krakowie, to niezwykle uzdolniona i doceniana reżyserka. Ukończyła Łódzką Szkołę Filmową. Jej studencką etiudę Cisza z 1997 r. nagrodzono m.in. w Angers, Bolonii, Krakowie, Łodzi, Meksyku. Kolejna etiuda fabularna Wniebowstąpienie zakwalifikowała się do części oficjalnej festiwalu Cannes w 2000 r. Debiutowała filmem fabularnym Szczęśliwy człowiek, który pokazał relację syna ze śmiertelnie chorą matką i został nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu w Thessalonikach.

Kolejny film Ono, powstał na podstawie książki Doroty Terakowskiej – matki reżyserki – i przedstawiał relację kobiety z nienarodzonym jeszcze dzieckiem. Wielokrotnie nagradzana reżyserka została określona przez magazyn Time, jako osoba, którą należy obserwować.

Tytuł: 33 sceny z życia